Robin schrijft haar blog

Verhuizing

2008-03-15T00:42:00.006+01:00

Ja hij doet het!!

Voortaan te lezen op: robinsmits.com

De hobby van mijn nieuwe liefde

2008-02-08T15:52:00.007+01:00

De wekker van mijn nieuwe liefde gaat ongeveer zo: "Ah toe, sta nou op joh. Het is echt heel lekker buiten. Ik ben nog even stil en dan vraag ik het over vijf minuten nog een keertje, is dat goed?"
Mijn wekker gaat zo: "Als je nou niet uit je bed komt, sla ik je in elkaar."
Snoozen is een hobby van mijn nieuwe liefde.
Hij komt er ook gewoon openlijk voor uit. Hij stelt dan 's avonds voor om de wekker lekker vroeg te zetten want dan kunnen we nog snoozen!
Jeej snoozen denk ik dan, maar de volgende morgen ben ik alleen maar heel erg boos.

Mijn nieuwe liefde heeft ook nog een andere hobby. Of nou ja.. Ik weet niet of het echt zijn hobby is, maar hij doet het gewoon. En dat doet hij zo: http://www.robinsmits.com/
En ik ben daar blij mee natuurlijk, want zoiets staat een stuk deftiger dan een blogspot.

Dus binnenkort: Robin Smits
(Met dagelijks stukjes, denk ik. Ik moet dat niet heel erg hardop gaan zeggen want ik zou jullie, die drie lezers die ik heb, dan nog wel eens teleur kunnen stellen.)

Why Tell Me Why

2008-02-08T15:33:00.000+01:00

Mijn gaydar was goed.
Ik kwam er achter dat dat niet zo was toen ik versierd werd door mijn nieuwe liefde. Ik dacht dat hij homo was. Sinds deze week weet ik dat mijn gaydar nog steeds goed is, maar deze bij mijn nieuwe liefde gewoon even in de war raakte. En dan bedoel ik niet dat mijn nieuwe liefde heel vrouwelijk is. Maar gewoon, hij is heel knap. Mijn gaydar en ik raken in de war van knappe mannen.

Deze week las ik een blog van een jongen met wie ik op de middelbare school heb gezeten. Hij is een nerd. Wel heel aardig enzo (eigenlijk niet, want als je hem wat vertelt luistert hij niet, maar kijkt hij gerust de andere kant op). Ik nam het altijd voor hem op en waarom weet ik nu nog steeds niet want hij vroeg er niet om. Ik deed dat gewoon. Mijn gaydar piepte gevaarlijk hard als ik naast hem stond. Dan ging ik extra hard praten zodat andere het niet zouden horen.
J. kwam uit de kast op Hyves. En even was ik trots dat mijn gaydar toch nog gewoon zijn werk deed.
Hij had een blog geschreven en daarin vertelt dat hij op jongens valt. Ik las het allemaal en vond het allemaal heel pijnlijk. Ik vond vooral de reacties eronder heel pijnlijk. Het waren reacties als: 'Jemig wat knap dat je het hier durft te vertellen!' of 'Ik wens je veel plezier!'
Vooral die laatste, met dat plezier, vond ik heel pijnlijk. Het is heel gek om iemand veel plezier te wensen met zijn geaardheid.
Ik stuurde J. een berichtje. Meer om te vragen hoe het met hem ging. Maar ook dat ik het goed van hem vond. Ik weet niet zo goed wat ik nou zo goed vond.
Dit is het berichtje wat ik terug kreeg:

Hey Robin, bedankt voor je berichtje.
Maar zou je ook even onder mijn stukje een 'respectje' kunnen plaatsen?
Alvast bedankt!

J.

Het kwetste me. Ik heb hem zowat opgevoed. Ik was degene die hem aan 'Why Tell Me Why' hielp en ik was ook wel de enige die zijn Britney Spears-fanheid volledig accepteerde.
In zijn stukje bedankte hij alle medewerkers van de Jumbo, dat ze hun mond hebben gehouden.

Ik heb hem niet gerespecteerd. Uit principe.

Zal ik anders even het hondje doen?

2008-02-04T23:04:00.000+01:00

Er was een hondje. Hij stond achter de deur van de winkel en hij keek ons aan. Zijn baas had waarschijnlijk iets gezegd als 'als je nou nog een keer blaft, bijt ik je kop eraf' en daar hield hij zich aan. Het hondje wilde dolgraag naar ons blaffen, dat zag je zo. Hij stond te trillen, zijn ogen spuwden vuur en hij liet zijn tandjes zien.

Mijn nieuwe liefde en ik moesten er heel hard om lachen. Maar echt, heel hard. En eigenlijk nu nog steeds wel. Als we in bed liggen, in het donker, helemaal klaar om te slapen, doe ik graag nog even het hondje na. En dan gaan we slapen.

Nu is mijn nieuwe liefde op vakantie en heb ik al drie dagen niet meer hard gelachen. Ok, een klein beetje. Gisteren, toen ik voor het eerst in mijn leven carnaval ging vieren. Hilde en ik maakten heel goede grappen natuurlijk. Maar ik was wel steeds op de klok aan het kijken. 'Het is hier nu vier uur 's middags, dan is het bij hem nu.. En dan doet hij nu.. En over hoeveel nachtjes komt hij weer terug?' Doodvermoeiend.

Maar ik mis het hondje.
En ik wil heel graag het hondje doen. Echt heel graag. Maar er is nu niemand die het begrijpt.

Hilde heeft het ook niet uitgevonden

2008-01-12T16:00:00.000+01:00

Vriendin H. heet dus gewoon Hilde. Dat mag gezegd. Mijn nieuwe liefde is niet meer zo heel nieuw, nog wel de allerleukste, maar niet meer zo heel nieuw. En hij heeft ook een normale naam en die naam ga ik misschien op een dag ook nog wel bekend maken. Maar vandaag is de dag dat ik forelfilet voor zeventien euro kocht (en ik dat echt heel veel vond voor een vis) en vriendin H. haar echte naam geef: Hilde. Want: als ik jou niet had, zou niet weten wat.

Op msn.

Hilde: Joehoe!
Robin: Daniel? Ben jij het?

(Hilde had een plaatje van Daniel Radcliffe in haar msn.)

Hilde: Ja! Flipendo! Ik heb een mailtje van een rooie rakker.
Robin: Volgens mij heet ze Rooie Robin.
Hilde: Nee, volgens mij gewoon Bassie.
Robin: Ha
Hilde: Is best een leuk grapje..
Robin: Ja, jammer dat jij het niet hebt uitgevonden.
Hilde: Wat? Het wiel?
Robin: Het wiel?
Hilde: Jammer dat ik wat niet heb uitgevonden?
Robin: Oh het wiel!
Hilde: Ja het wiel.
Robin: Nee, het grapje. Oh jezus.
Hilde: Heel gek gesprek is dit.
Robin: Ja! Jemig. Oh, de zwaan uit het park is vermoord!
Hilde: WAT? Dat klinkt heel luguber!
Robin: Ja is het ook.
Hilde: Maar hoe dan?
Robin: Met vuurwerk in zijn bek
Hilde: Oh Robin dit meen je niet. Ik kon even niet typen omdat ik met mijn handen voor mijn mond zat.
Robin: Erg hè. Mijn ouders waren ook heel geschokt. En boos... Zoiets hadden ze niet van me verwacht. Ik durf niet eens vuurwerk aan te steken.
Hilde: Haha. Maar, staat het ook in de krant enzo?
Robin: Nee.
Hilde: Is het wel echt?
Robin: Ja het is echt.
Hilde: Nou dan wachten we wel af..

(De zwaan bleek niet vermoord te zijn, wat natuurlijk heel gelukkig is. Maar ook wel rottig omdat Hilde en ik nu tegen iedereen hebben verteld dat de zwaan is vermoord. Hij is dan wel weer heel erg in elkaar geslagen.)
(En: zeventien euro voor een vis!)

In het begin van je verkering wil je nog heel sexy en naturel zijn

2008-01-06T17:03:00.000+01:00

Op het moment dat ik mijn lenzendoosje dichtdraaide voelde ik al dat mijn lens tussen het dopje en het bakje zat. En ik dacht toen ook nog gewoon dat dat niet goed zou zijn voor mijn lenzen maar ik dacht toen eigenlijk nog net iets meer 'slapen! jeej!'
Ik dacht 'slapen! jeej!' omdat ik heel erg veel zin had om het nieuwe, kapokken kussen van mijn nieuwe liefde te testen. Mijn nieuwe liefde had speciaal voor mij kapokken kussens gekocht omdat hij graag wil dat ik goed bij hem slaap (ik ben niet zo goed in logeren en dat trekt hij zich veel te veel aan).
Nu is er iets tussen kapok en mij. Het is absoluut niet cool, want kapok hoort volgens mij ook een beetje in het rijtje van orthopedische schoenen thuis, maar kapok zorgt er wel voor dat ik gewoon wakker word zonder hoofdpijn. High five en een vuistje voor kapok.
Lijkt me duidelijk.
Dus we testten het kapok.
"Het ligt wel heel hoog," zei mijn nieuwe liefde.
Het lag echt heel hoog. We lagen in de televisie-kijken-in-bed-houding zonder ons kussen daarvoor in de laten-we-anders-nog-even-televisie-in-bed-kijken-houding te leggen.
"Er moet kapok uit!"
Want dat kan.
Om half drie 's nachts zaten wij rechtop in bed onze kapokken kussens minder kapokkerig te maken door ze te plukken. En het werkte! (Verder hebben wij een heel spannend en sexy leven.)

De volgende morgen opende ik mijn lenzendoosje. De lens zat verschrompeld en gescheurd tegen het dopje geplakt. Ik schrok. Een mini-drama.
"Dan doe je er toch maar eentje in," zei mijn nieuwe liefde. Ik knikte. Ik deed heel stoer.
Achterop de fiets naar vriendin H. moest ik heel erg knipperen om te kunnen zien waar we waren. Mijn ene oog (met lens) droogde wèl uit, terwijl de ander gewoon wazig de wereld in keek. En er was ook meteen hoofdpijn.

Het maakt je gewoon stukken minder sexy, zo'n kapokken hoofdkussen en lenzen. En als ik ooit orthopedische schoenen moet gaan dragen, maak ik het uit met mijn nieuwe liefde.

Collega C. ik schrijf over je

2008-01-04T13:54:00.000+01:00

Er was een nieuwjaarsborrel op mijn werk waar ook het gehele personeel voor uitgenodigd was. Bij binnenkomst was er champagne en er was ook meteen champagne over de blouse van collega C. (die heel graag wil dat ik over haar schrijf, dus ik ga het heel veel over haar hebben). C. is een heel leuk meisje. Die altijd heel oprecht geïnteresseerd in je is (als dat niet zo is, is C. een uitstekende actrice) en die altijd alles weet over mijn liefdesleven.
"Ik wil graag dat je een keertje over me schrijft," zei ze gisteren. (Ik denk dat ze vond dat ze daar recht op had omdat ik haar mijn URL had verklapt en ook zo ongeveer als eerste had verteld over mijn nieuwe liefde)
"Ik zal over je gaan schrijven," zei ik. Ik wist niet goed waar ik over zou gaan schrijven want C. doet nooit iets geks of iets stoms. C. is er gewoon en ze is aardig en grappig en ze kan heel erg goed werken.
Collega M. en collega E. kwamen erbij staan. "Robin schrijft," zei C.
"Maar waarover dan?" vroeg M.
"Over vanalles. Nu voornamelijk over niks. Maar soms weleens over het werk."
"En mogen wij het lezen?" vroeg E.
Nu lezen ze het. Ik denk dit stukje.

Er waren vooral vaste gasten. En er waren ook mensen die wij nog nooit hadden gezien maar die toch heel erg aan het zeuren waren. Over dat ze nog niks hadden gekregen. Wij hadden ook nog niks gekregen en moesten ook gewoon helemaal zelf naar de bak met oesters lopen om daar zo'n gladde rakker naar binnen te slurpen.
J. was er ook. En J. ging voor ons dansen en ook een beetje strippen. Hij deed zijn colbert uit op de maat van de muziek, zijn stropdas ging af en hij stroopte zijn mouwen op. Heel pikant allemaal en ik was even heel erg bang dat J. helemaal uit de kleren ging want J. is nogal stevig gebouwd.

Op het werk werkt sindskort ook een nymphomane. Ze staat achter de bar en je denkt dat ze mooi is, want het is zo'n tropische verrassing die altijd wel in is voor een feestje. Maar het valt vies tegen. Of nou ja, ik vond haar lieslaarzen die ze gisteren droeg gewoon niet zo heel mooi. De oude Italiaan die bij ons werkt vindt haar mateloos interessant en ging gisteren met haar dansen. Hij tilde haar op, bracht haar naar buiten (?) en bracht haar weer naar binnen. Wij riepen in koor "Je bent wel getrouwd hoor!" waarop hij de legendarische woorden sprak: "Maar iz plezier!"
Het was plezierig allemaal. Want onze tropische verrassing vertelde aan C. dat ze altijd sjans had. En dan niet alleen van de mannen, maar vooral heel veel van vrouwen. Ik morste bijna rode wijn op mijn vestje toen C. dit vertelde.

Ik besloot dat ik naar huis zou gaan, maar C. en ik moesten nog even achter de bar. Nu weet ik ineens wat C. zo bijzonder maakt dat ik wel over haar moet schrijven: C. kan heel goed een fles in de lucht gooien en deze dan heel mooi en gracieus opvangen! Ik besloot nog een keer naar huis te gaan. Nu echt. Want ik kon geen strippende mannen meer aan en de band speelde te hard en te salsa-ish voor mij. Bovendien waren de geheimzinnige, gefrituurde hapjes op.
Samen met C. liep ik door de dansende menigte (de oude Italiaan had zich vergrepen aan de tropische verrassing en zij had zich weer vergrepen aan een onbekende dame gekleed in leer) naar buiten.

En toen dacht ik..

2007-12-28T20:59:00.001+01:00

..Dat ik dus na kerst meteen lappen tekst zou kunnen gaan schrijven. Maar ik vond er de tijd niet voor. En nu nog steeds niet want ik vertrek zometeen voor een paar dagen naar het noorden van het land om daar nog eens heftig kerst te gaan vieren enzo. Ook al is mijn kerstgevoel weg, ik hoop dat er in het noorden sneeuw ligt, mensen nog steeds aan het gourmetten zijn en ik hoop ook heel erg dat ik nog lang niet kerstfilm-moe ben. We zullen zien.
Maar dus, ik zie u pas weer in het nieuwe jaar!

Tot na de kerst

2007-12-24T16:03:00.000+01:00

Ik ben nu klaar met dit:

En dan ga ik nu lekker kerst vieren.
Ik wens u een fijne kerst.
Na de kerst zal ik weer stukjes schrijven.

Mijn nieuwe liefde die komt kijken

2007-12-10T18:17:00.000+01:00

Ik ben druk.
Zo druk dat ik vergat te schrijven over mijn nieuwe liefde. En dat is hij echt waard. Echt. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik hem zal noemen. Iedere zelfrespecterende weblogster noemt hun geliefde 'lief' en dat wil ik ook best doen, want ik ben nogal een meeloper, maar ik vind het toch nog een beetje raar. Dus vergeeft u mij, voor dit stukje heb ik nog niets anders dan 'nieuwe liefde.'

Ik ben dus druk met dansen. Want ik dans. Ik heb daarvoor heel professionele schoenen dus ik mag best zeggen dat ik dans.
Voor het derde jaar zit ik in het ballet van een revue. Het is een kleine revue hoor, geen grootschalig André van Duin-gedoe. Helemaal geen Copacabana-gevoel.
Met mijn twee beste vriendinnen behoor ik een beetje tot de harde kern. De rest van het ballet is vijftien jaar en rollen continu met hun ogen. Mijn beste vriendinnen en ik rollen niet met onze ogen, wij knijpen elkaar gewoon tijdens het dansen gezellig in de billen.
Mijn nieuwe liefde wil perse komen kijken. Hij wil zien waar ik mee bezig ben (hij wil denk ik gewoon vooral zien hoe ik vriendin H. in de billen knijp) en hij zal trots op me zijn. Dat zegt hij dus zelf, ik heb het ook niet verzonnen. Ik probeer hem tegen te houden met goede argumenten. Ik zeg bijvoorbeeld dat hij het hele stuk niet zou kunnen verstaan omdat ze in het zuiden nu eenmaal anders praten dan hij gewend is. En ik heb hem wel honderd keer gezegd dat het echt hééééél slecht is. Dat er een slechte Batman-imitator in zit en dat de liedjes tenenkrommend zijn.

We luisterden de liedjes alvast, als voorbereiding. De liedjes zijn geschreven door een meisje dat heel graag liedjes had geschreven voor Kinderen voor Kinderen, denk ik. Mijn nieuwe liefde lachte heel hard. Heel overdreven. Heel pijnlijk ook.
Nieuwe liefde, als je dit leest: Had ik al gezegd dat ik het eng vind om je te zien zitten in de zaal? Straks zie ik je in slaap vallen. Straks moet je huilen van pure ellende. Straks heb je een spandoek met daarop 'Ik maak het uit!'
Maar als je komt, probeer je je dan zo goed mogelijk te verbergen tussen alle andere? Ik weet dat dat moeilijk gaat worden, maar toch. Probeer het toch maar.

ps. De kostuums zijn wel heel sexy. Jeej!

Ik had mijn moeder nooit sms'en moeten leren

2007-12-01T14:24:00.000+01:00

Mama:
HOI ROBIN BEN JE AL THUIS JUS MAMMA

(Hoofdletters. Alles. En mijn moeder geeft liever een jus d'orange in plaats van een kus.)

Ik:
Ja en de honden zijn al uitgelaten. Ben nu nog even wat aan het doen.

Mama:
ROBBIN OK TOT ZO JUS

Ik:
Je kunt de naam van je eigen kind niet eens goed schrijven. Doe de groeten daar, nepmoeder. Kus van je lievelingskind.

Mama:
IK HEB MIJN BRIL NIET OP JUS

-zucht- Ze had haar bril niet op. Knetterbek word ik ervan.

We moonwalk the foxtrot

2007-11-29T16:49:00.000+01:00

In mijn vorige stukje begon ik al een heel klein beetje, zachtjes en vooral voorzichtig over de Spice Girls. Het was een soort van test om te kijken of u erop zou reageren. Maar niemand reageerde erop. En dat begrijp ik wel, ik had natuurlijk Groot Nieuws en dan doen er de Spice Girls niet toe. Dat begrijp ik allemaal. Maar toch.
Ik vind namelijk dat de Spice Girls nog altijd de beste liedjes ever ooit maakten. Er was namelijk altijd een liedje voor een bepaalde situatie. Had je zin in een avondje beesten (met vriendinnen door de stad rennen en Heel Hard en vooral manisch lachen)? Wannabe. Had je ruzie met je moeder en wilde je het graag goedmaken zonder het toe te hoeven geven? Mama. Wilde je zeggen dat je eigenlijk een lesbie bent? Stop (dit liedje gaat niet echt over lesbiënnes, maar er schuilt een verborgen boodschap in rond 2.29 minuten). Voelde je je elfjesachtig en had je geen kaartjes kunnen bemachtigen voor de Elf Fantasy Fair? Viva Forever (dit geldt ook voor als je je Rubik's Kubus niet kunt oplossen). Naast hun fantastische liedjesteksten ("Slam it to the left, if you're having a good time, shake it to the right, if you know that you feel fine!" maar ook "Kung fu fighting, dancing queen, tribal spacemen and all that's in between!") bewonder ik de Spice Girls ook heel erg om hun kledingsmaak. Ik heb maanden gezeurd om die plateauzool-schoenen die Baby Spice droeg, totdat ik het verzeurd had. Heel blij was ik dus toen mijn zus ze afgedragen had en ze bij mij terecht kwamen. Dat was ongeveer vorige week.
Tijdens playbackshows moest ik altijd Geri zijn. "Want jij hebt rood haahaar!" En dat was ook zo. Ik deed het heel goed als Geri, nam mijn rol zo serieus dat ik op een gegeven moment ook blonde plukjes in mijn haar nam en een lijntje om mijn lippen trok.

Maandag luisterde ik met mijn beste vriendin naar de Spice Girls. We aten ondertussen Oreo-koekjes en borstelden onze haren. Vanuit de wc riep ik om 2 minuut en 29 seconden "Lesbie!" en vanuit haar kamer hoorde ik hetzelfde. Alles klopte weer.

Meisjes (en dat ze ook gewoon stukjes schrijven die nergens over gaan)

2007-11-28T15:48:00.000+01:00

Met mijn drie beste vriendinnen zit ik te lunchen in een brasserie. De brasserie is zo nieuw en hip en verbouwd dat het nu heel kil en ongezellig is. Ik weet niet zo goed wat de eigenaar daarmee wilde bereiken. Alles is lila met helblauw en dan is de basis donkergrijs. Koud! Oh en in het midden staat een soort van hondenbench waar dan brokken steen in liggen. Heel sfeervol. We gingen lunchen omdat dat ons vaste ritueel is op zondagmiddag. Na drie uur repeteren voor ballet willen wij zo snel mogelijk alle calorieën die we eraf gedanst hebben, keihard terug. Chocola! Gefrituurd! Met mayonaise!
De brasserie zit in een groot rond gebouw, met heel veel glas. We zaten aan het raam en zo om de 10 minuten kwam er een fanfare van Zwarte Pieten langs. Ze speelden liedjes en als wij heel boos naar buiten keken, lachten ze naar ons en gaven ons kushandjes.
Ik stelde voor dat het cool zou zijn om één blote tiet tegen het glas te drukken. Mijn vriendinnen aten door of namen een slok thee. We praatten over normale dingen zoals jongens (heel veel, want we zijn meisjes), andere meisjes (ook heel veel, want we zijn meisjes), het belachelijke paarse (paars!) kapsel van de serveerster, wat waarschijnlijk was aangepast op het interieur van de brasserie, de Spice Girls en hoe het is om een bh te passen in een pashokje, terwijl er een Duitse Herder achter het gordijn zit te hijgen. Van dat soort dingen. Meisjesdingen. Soms hou ik zoveel van mijn vriendinnen dat ik hun hoofden eraf wil knijpen.

En verder.. In de wie-had-dat-ooit-gedacht-categorie: Ik ben verliefd. Jeej.
(Ok, het is nu een half uur later en nu denken er al twee mensen dat ik ga met de pooljongen. Maar. Het is niet de pooljongen!)

Ik durf niet ik durf niet ik durf niet

2007-11-17T17:00:00.000+01:00

Mijn date, oh mijn date. Wat zie ik er tegenop. Maar echt enorm. Ik heb een aantal dingen bedacht die ik kan doen om maar niet tot het zoenen te komen:

In de stad heb ik twee vriendinnen verstopt. Zij zitten heel strategisch opgesteld in een andere café en als ik mijn telefoon één keer over laat gaan moeten ze mij bellen om te vertellen dat er iets heel ergs is gebeurd. En dan moet ik natuurlijk gaan. Ik draag vanavond mijn zwarte lakjurkje en prop zo'n biljartbal met een leren riempje in mijn mond. Terwijl ik dat dus allemaal draag en last heb van kramp in mijn kaken probeer ik met de stok (ik weet, hier zijn speciale pooltermen voor maar fuck it) een bal tegen zijn gezicht te mikken. Als hij me dan toch nog heel verliefd aan gaat zitten kijken en zijn lippen tuit, begin ik maar heel Tecktonik te dansen. Wat heel gevaarlijk is (want spastische ellebogen en knieën). Dat dansen gaat zo:

Het is alleen leuk als het prikt en ik iedereen voor Voldemort kan waarschuwen

2007-11-15T16:04:00.000+01:00

Dat litteken midden in mijn gezicht vind ik dus toch wel erg. Ik dacht altijd (ik dacht dit een half jaar lang) dat ik het minder erg zou vinden, zelfs wel stoer. Misschien zelfs wel sexy. Maar dat is dus niet zo.
Een half jaar geleden, na mijn valpartij door een glazen deur, werd mij min of meer beloofd dat ik daar een dun streepje aan over zou houden. Ik wil eigenlijk de Meredith Grey die mij dat toen had beloofd nog wel eens zien. Dan kan ze zien dat ik nu dus een lelijk, gerafeld litteken heb. Ik overdrijf graag.
Het is op zich wel netjes, keurig eigenlijk, gehecht. Maar als ik dan toch even de ijdele ik mag zijn wil ik even zeggen dat het me stoort. Ongelooflijk. Vreselijk. OERLELIJK. "Het is zo apart!" en "Het geeft je gezicht iets karakteristieks!" Ik heb al rood haar én sproeten, hoe karakteristiek wil je het hebben? Het litteken ligt niet echt op de huid zoals bij Scarface (wat ik dan wel cool zou hebben gevonden) maar het zit er in. Je kunt, als je mij van de zijkant wilt bekijken, echt precies zo zien waar het glas erin is gesneden. Alsof iemand constant een draadje strak aanspant over mijn gezicht. Ik overdrijf graag. Je kunt het niet zo goed zien, zeker niet op een foto. Maar mensen die het zien willen er wat over zeggen. Of erger nog, ze gaan er met hun wijsvinger overheen. Echt waar! Dan willen ze "even voelen hoor." Hopen dat er nog wild vlees omheen gaat groeien dat het af gaat schrikken.

SMS en dat het echt nooit goed is

2007-11-12T19:40:00.000+01:00

Een tijdje terug had ik dus mijn nummer aan een jongen gegeven omdat ik vond dat wij wel goed bij elkaar pasten. Dit omdat we allebei per ongeluk in een après skihut terecht waren gekomen terwijl we normaal gesproken naar iets heel cools gaan. Echt, ik stond echt per ongeluk in de après skihut. Ik hou daar helemaaaaaaal niet van. Echt niet. Nee, echt niet. Echt niet.
Ik vond dat het klikte en ik vond ook dat we waar snel eens moesten afspreken. Ik vond gewoon vooral dat ik weer eens recht had op een romantisch sms'je.
Dit vond ik allemaal omdat M., de vriendin die mij de après skihut had ingesleurd, al zo'n 5 jongens voor mijn neus had afgewerkt. En nou ja, omdat jongens dus bang voor mij zijn, gaf ik hem mijn nummer. Vlug, voordat hij doorkrijgt dat ik bloed drink en in een doodskist slaap.
Hij sms'te. Een leuke, vriendelijke sms. Iets met 'dat ik je snel weer wil zien.' Dikke prima. Ik sms'te naar hem terug dat ik dat ook wel wilde. Hem. Niet mezelf. En toen werd het heel erg stil.
Kijk, dat gaat er bij mij dus niet in hè. Dat je dan gewoon niks terugsms't. Dat is onaardig. Ik kon maar één reden bedenken en dat was dat hij vast dood zou zijn.
Dat was hij dus niet want hij stond afgelopen zaterdag dus op die coole plek waar wij normaal gesproken uitgaan.
Ik vroeg even bij mezelf af of ik hem in elkaar zou slaan, want ik heb een reputatie. Maar toen dacht ik, nee, deze jongen.. Deze jongen mag even gewoon uitleggen waarom hij niet sms'te. Hij gaf een ietwat dramatische reden, die toch wel lief was. Zijn sms'jes die daarop volgden waren zo leuk dat ik nu dus een date heb. Zaterdag. Waar ik nu al een beetje bang voor ben.
Het is namelijk al zo lang geleden dat ik echt old fashion heb gedate. Het is schandalig maar is het tegenwoordig normaal dat je gaat poolen op een eerste date? Dat ik dan al meteen wulps over de pooltafel hang? En wat doe je op een eerste date? Help me.

Er zijn dus mensen bang voor me

2007-11-08T16:29:00.000+01:00

Tijdens het uitgaan moet ik altijd erg vaak naar het toilet. Echt zo wel om de tien minuten eigenlijk. Ja, ik had het liever ook niet gezegd maar aangezien er mensen zijn die denken dat ik fake ben, een nieuwe Tirza, nou. Dan kun je maar beter zoveel mogelijk beschamende dingen over jezelf vertellen. Ik bezoek erg vaak het toilet als ik uitga. Ik ken alle posters op de deur uit mijn hoofd, alle leuzen, alle liefdesperikelen van ene Chantal hartje ene Mick.
Hoe het komt weet ik niet, het zijn geen spanningen hoop ik. Ik had spanningen tijdens het uitgaan toen ik 16 jaar was. Wie ik zou gaan zoenen, wie mijn nummer zou krijgen, wat ik zou gaan drinken, waar ik mijn jas ging hangen. Nu ben ik 20 en een echte veteraan wat uitgaan betreft. Helemaal relaxed en op mijn gemak ga ik uit. Heel cool ben ik. Echt. Ik zoen niemand meer, wissel geen telefoonnummers meer uit, of nou ja, bijna nooit. Ik ben er achter dat je je helemaal geen zorgen hoeft te maken over het drankje wat je gaat drinken en mijn jas.. Daar hebben ze een garderobe voor.
Toen ik laatst voor de zesde keer het toilet uit kwam, stond H. te kletsen met een jongen die een paar minuten daarvoor nog had gedanst alsof hij aan het touwtje springen was. Ik trok mijn linkerwenkbrauw zo hoog mogelijk op. Sinds wanneer praten wij met niet-medische indicatie mongolen? H. haalde haar schouders op en gebaarde dat ik erbij moest komen staan. Ik ging erbij staan.
"Kijk," begon de jongen tegen H. "jij ziet er leuk uit."
"Maar zij," en hij wees naar mij "voor haar ben ik bang."
H. keek even naar mij. Ik ben een kop kleiner dan H.
"Nee, zij is niet eng," zei H.
"Nee niet eng. Maar ik zou wel bang zijn dat ze me neerslaat als ik wat tegen haar zou zeggen."
Ik werd niet bij het gesprek betrokken, maar ik bleef 'haar' en 'zij.' Superirritant, dus ging ik dansen met de vriend van de jongen die bang van mij was. Of nou ja, ik deed een dansje, hij stak zijn duim op. Ook superirritant.
Later op de fiets terug naar huis vroeg ik aan H. of ik echt eng was. "Nee, natuurlijk niet. Hij durft je gewoon niet aan te spreken. Je bent te cool denk ik."
Dat is zo. Het zullen mijn toiletbezoekjes wel zijn.

Twintig

2007-10-18T14:37:00.000+02:00

Twintig jaar geleden liep mijn hoogzwangere moeder door de bossen om met mijn broer en zus kastanjes te zoeken. Toen was het nog wel gewoon herfst, uweetwel, koud en met kastanjes en kastanjepoppetjes en kijkdozen en bergen van bladeren. Nu is het te warm voor mijn leren jasje.
Mijn moeder is inmiddels wel gewoon bevallen van mij.
De hele week loop ik tegen iedereen te zingen, die het maar horen wil (en zoniet, dring ik mijzelf op), dat ik zaterdag jarig ben. En als ze dan vragen hoe oud ik word, en ik daarop Heel Hard "twintig!" antwoord, zwijmelen ze even weg en denken aan het jaar waarin zij twintig werden.
"Twintig, dat is pas een leeftijd" of "Was ik nog maar twintig."
Twintig schijnt echt de leeftijd van deze tijd te zijn. Je bent zo last season als je nu niet twintig bent!
Twintig is namelijk de leeftijd die ik heb als ik een andere studie ga kiezen, een andere woonplek zoek, drie ruzies met de IB-groep ga hebben. Definitely het jaar dat ik een iBook ga aanschaffen, weer een Grey's Anatomy-marathon ga houden en misschien ook wel Sex and the City. Misschien vind ik dit jaar wel een grote liefde of kwakkel ik door met flirts en geklaag bij vriendinnen.
Dus dat.
Nu ga ik cupcakes bakken met roze glazuur en hopen dat mijn feestje wel iets drukker wordt, maar minstens net zo gezellig als deze videoclip:

Nou dus ik vind Room Eleven stom, zonder eigenlijk echt een goede reden te hebben

2007-10-11T20:39:00.000+02:00

Nou weet ik eindelijk weer wat ik tegen u wilde vertellen! Met een schuin oog kijk ik nu namelijk naar een aflevering van Sex and the City en ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat u net als ik iedere aflevering van voor naar achteren kunt spellen. Dus ik ga niet uitleggen wie nu wat is en wie met wie wat heeft, ik zeg alleen dit: Carrie, Big, taxi en.. jazzmuzikant Ray. Die zo uit zijn mond stinkt!
Nu heb ik helemaal niks met jazz, omdat ik sinds dat ik die aflevering zag, denk dat alle jazzmuzikanten uit hun mond stinken. Zo gaat dat bij mij. Het is de schuld van Mr. Big. En ik word heel zenuwachtig en verdrietig van jazz, maar dat terzijde.
Dan heb je dus Room Eleven. Een jazzachtig bandje die vast allemaal uit hun mond stinken. Dus dat is punt 1 waarom ik ze stom vind. Want daar gaat dit blogje trouwens over, waarom ik Room Eleven stom vind.
Punt 2 is omdat ik het liedje 'Sad Song' overal tegenkom op Hyves. O-ver-al. En het is een stom lied! Een liedje met geknip van vingers erin en met je vingers knippen is altijd overdreven en stom. Punt 3 is omdat ik de lach van de zangeres bij het liedje 'Somedays' helemaal niet vrolijk of aanstekelijk vind, maar eerder heel eng en zelfs ook wel een beetje manisch eigenlijk! Net zo eng als de lach van Scary Spice in 'Wannabe', en zij heet niet voor niets Scary Spice. En dan die vreselijke cover van 'Faith' die van George Michael dus wel gewoon leuk is en als zij hem zingt ineens klinkt als een.. Verkrachting! Dat liedje doet het leuk als je iemand aan het versieren bent, tenminste, als George hem zingt. Maar als zij hem zingt. Nou. Kattengejank. En dat zeg ik bijna nooit over een liedje.
Room Eleven is een beetje als een mooi gedekte tafel die afgebeeld staat in de Living, Linda. of Elle Wonen. Het lijkt een comfortabel idee om zo'n fijn en mooi gedekte tafel in huis te hebben staan waar al je vrienden aan kunnen schuiven. Maar het werkt niet. Al helemaal niet samen.
Ik zal proberen het gevoel te beschrijven wat ik krijg als ik naar Room Eleven luister: Zomer, rosé, Kluun, grachten, fietsen met bloemenslingers, bakfietsen met bloemenslingers, kinderen, WE, uit de mond stinkende mensen en (uuuuurrrghhh!!!!) rode nagellak.
Nou. En in dat gevoel heb ik nu dus net helemaal geen zin in. Eigenlijk nooit. Behalve zomer. Soms.

Maar nu even over de man die zonder pardon zijn billen tegen mij aan drukte

2007-10-08T17:09:00.000+02:00

Op dit moment is alles bij mij echt heel erg leuk. Dat heb je weleens, dat je nadenkt en heel graag over iets wil zeuren maar er dus eigenlijk gewoon niks te zeuren valt. Zo'n moment heb ik dus nu. Heel fijn. Vooral ook fijn voor mijn moeder, want toen ze vroeg of ik wat dingen voor haar wilde halen bij de Albert Heijn deed ik dat dit keer niet door middel van chantage, maar ik ging gewoon zonder te mopperen op mijn fiets zitten en floot een wijsje.
Voor de Albert Heijn zit altijd een man op zijn accordeon te spelen. Hij speelt zo vrolijk, zo snel. Vooral snel, zo snel dat ik bang ben dat als ik drie minuten naar zijn gepingel luister er spontaan een hersenbloeding in mijn hoofd ontstaat. Vandaag zat hij er natuurlijk weer en ik dacht dat hij me complimenteerde over mijn fantastische laarzen maar hij zei dit: "Lekkar."
Dus nou ja. Ik de Albert Heijn in.
Toen ik mezelf uitrekte om bij de mosterdsoep te kunnen, drukte een meneer zomaar zonder pardon zijn billen tegen mij aan. Ik dacht eerst dat het een grapje was, want je drukt niet zomaar je billen tegen een wildvreemd persoon aan. Maar toen bedacht ik me dat het een heel vreemd grapje zou zijn. Waarom hij het deed weet ik echt niet, hij was niet bezig met iets van de onderste plank te pakken, hij was ook niet bezig zijn veters te strikken. Hij stond daar met zijn billen warm tegen mijn bovenbeen gedrukt. Misschien was het zoiets als The Free Hug Campaign, gewoon een initiatief om eens lekker je billen tegen iemand te drukken want we moeten elkaar lief hebben en elkaar in de ogen kijken. Oogcontact maken in de supermarkt, glimlachen, elkaars dag goed maken. Wat is er liever dan je billen tegen iemand aan te drukken? Het is een lief gebaar, een lepeltje-lepeltje-gebaar.
Dus toen ik op mijn fiets stapte en even heel vrolijk, zoals ik dat heel goed kan, een haarlok uit mijn gezicht streek en de plastic tas openknapte waardoor al mijn boodschappen over de grond rolden, vond ik het niet erg. Ik sneed mijn vinger aan de kaft van de Viva maar het maakte me niks uit. Ik had warme billen tegen mijn bovenbeen aangedrukt gekregen en ik ben heel erg hard van plan dit initiatief over te nemen. Dus..

Het geheim waar ik maar niet bij mag horen

2007-09-26T18:32:00.000+02:00

Vandaag bekeek ik de dvd van The Secret, omdat ik ook 'Komt een vrouw bij de dokter' las, op Hyves sta en uiteindelijk toch altijd bezwijk voor hypes.
De dvd dus.
Op de dvd laten ze een man zien die blijkbaar erg negatief dacht over olifanten want nog voordat hij het wist stond hij olifantenstront op te ruimen in zijn eigen huiskamer. Die olifant dacht natuurlijk; Geheim of niet, je moet gewoon niet met me lopen fucken, want ik shit je gewoon helemaal onder.
Ik denk dat de mensen die op de dvd hun zegje doen, ook nog helemaal niet doorhebben wat nou precies het geheim is. Ze doen er nog steeds erg geheimzinnig over, ook al wordt er beloofd dat jij het geheim ook mag ontdekken en mag toepassen en vooral, dat je mag meedoen. In plaats van een duidelijke uitleg en desnoods een handleiding (het boek is evengoed vaag) roepen ze lukraak in het rond: "Alles wat je wilt, krijg je! Zoek je een soulmate, dan krijg je hem! Wil je een nieuwe fiets? JA?! Even heel hard over een foto van een fiets wrijven en je opa staat de volgende dag met die fiets voor je deur!" En dat gaat niet he, je kunt niet alles krijgen wat je wil. Zo wil ik graag wat langer zijn, maar ik zie niet zo snel gebeuren dat er een opa voor de deur staat met 10 centimeters extra Robin.
Volgens mij hadden alle mensen van het geheim heel erg met elkaar afgesproken in een cultureel centrum in de buurt en hadden daar besloten samen een geheim te verzinnen. Dat vonden ze zo'n goed idee dat ze daar toen heel even, echt wel een kwartiertje ofzo, heel blij over waren en elkaar lachend en spiersend van enthousiasme op de schouder sloegen. Om vervolgens een heel mooi uitziend boekje in elkaar te knutselen plus de dvd waarop ze allemaal, zij die het geheim verzonnen, netjes opgepoetst en glimmend van trots te zien zijn.
Ja, ik denk heel negatief nu. Ik ben ook een beetje bang dat straks, als ik naar de huiskamer loop, alle mensen van het geheim op het vloerkleed hun behoeften hebben zitten doen, maar ik ben gewoon niet spiritueel.
Het enige spirituele wat ik ooit heb gedaan is mijn chakra proberen te openen tijdens een buikdansles, waar ik vooral naartoe ging omdat ik dol ben op belletjes en rinkeltjes en het daar geoorloofd is om die om je heupen te binden. En mijn chakra zit nog steeds potdicht.
Het boekje zal het goed doen in mijn toekomstige boekenkast want je kunt zeggen wat je wil, maar het ziet er verdomd magisch en geheimzinnig uit.

Ik ben zo ontzettend ziek

2007-09-12T20:28:00.000+02:00

De afgelopen dagen at ik keurig iedere dag twee stuks fruit, zoals Sonja het zou willen zien. Maar ik heb een ontzettend, grote schijthekel aan heel Sonja dus ik eet twee stuks fruit, zoals mijn ouders het zouden willen zien. Honderden kiwi’s heb ik leeggelepeld en nog ben ik ziek. Of nou ja, ziek ziek.. Ziek is misschien wat overdreven. Maar grieperig is het écht. In ieder geval grieperig genoeg om mezelf waanzinnig zielig te vinden. En weet je, ik snap het ook niet echt heel erg goed waarom dit mij nu net moet overkomen. Er zullen vast ergere dingen op de wereld zijn zoals hongersnood en weet ik veel, gaten in je gezicht dankzij chrystal meth ofzo. Maar ik snap het niet. Ik eet fruit, volkorencrackers, drink liters heel verantwoorde thee en lees The Secret.
Ik merk dat ik grieperig ben omdat mijn haar niet zit (maar echt, had ik eerst nog een prachtige, volle, golvende bos rood haar, het is nu dus gewoon stro), omdat ik geen trek had in volkorencrackers met Knispers van de AH (en dat is echt, nou, dat is echt wel iets) en omdat ik iedereen in mijn omgeving afzeik. Vandaag was ik op school, ja ik ga dus gewoon naar school als ik waanzinnig ziek ben want ik ben een bikkel, en daar begon een klasgenootje aan me heel moeilijke vragen te stellen als “Eeej Robin, snap jij dit?” Ik bleef strak naar mijn beeldscherm kijken, nieste er even lekker hard op en liep toen weg om mijn neus ergens in een stil hoekje heel hard te snuiten. Toen ik thuis kwam en er een pakket van Bol.com op me lag te wachten werd ik zelfs niet eventjes vrolijk. Ik mailde met iemand, heel aardig, de hele middag (ik mail wel vaker met iemand een hele middag, daarnaast heb ik een heel druk en vooral hip leven). Totdat ik het laatste kwartiertje van onze mailsessie het een beetje voor mezelf heb lopen verpesten. Ik deed een beetje van “Ja maar! Ja maar!” deed heel opstandig en kinderachtig terwijl hij juist heel erg deed van “Sus-sus-sus hey, kom op, hey, nou hè” gewoon echt heel aardig. Dus dat is ook een baalmoment.
En natuurlijk zijn er nog de echte symptomen waar ik aan merk dat ik grieperig ben; verkouden, hoofdpijn, keelpijn, zeurderig en ik vind ineens Joanna Newsom erg leuk klinken. Zij hoort dus echt precies thuis in het rijtje van de verantwoorde thee, The Secret en organisch katoen van de H&M. En zo doe ik anders nooit.

De meisjes van 8 uur 's ochtends

2007-09-12T14:01:00.000+02:00

Onder mijn slaapkamerraam verzamelen zich nu iedere morgen een stel brugwuppen. Ons huis heeft zich onbewust gepromoveerd tot meetingpoint. Wat mij heel gezellig in de oren klinkt, maar nog niet om 8 uur 's ochtends. Ik zie dat het brugwuppen zijn omdat ze iedere dag een flitsende outfit aanhebben. Wat ik ook had in mijn brugwuptijd, toen ik nog in de veronderstelling was dat dat moest op de middelbare school (dat moest ook, maar ik hoorde toch al niet bij de hippe groep dus laat maar). Ik hoor dat het brugwuppen zijn omdat ze elkaar nog iedere ochtend heel vrolijk en hard begroeten. Ze roepen dan Heel Hard "Hoi!" en kletsen zo'n 10 à 15 minuten onder mijn slaapkamerraam. Over niks. En alles eindigend op een vraagteken. Het eerste gesprekje wat ik hoorde ging over levensbeschouwing. Doodvermoeiend. Tweede gesprekje ging over "Dat zo'n leraar aan haar vroeg, wat ben je aan het doen dan? En toen zei zij dat ze haar aardrijkskundeboek aan het zoeken was?!" Dat was sowieso de grap van de dag want de meisjes stonden hinnikend elkaar op de rugtassen te slaan.
Het is ook een obsessie hoor. Ik ben er ook echt op gaan slapen. Om 5 voor 8 word ik wakker en lig dan met gespitste oren te luisteren wanneer ze komen. Ik hoor het geratel van omafiets 1, hoor het standaard over de stoeptegels schrapen, hoor de eigenares van omafiets 1 ademen en tegen de bagagedrager leunen. Dan begroet ze omafiets 2 Heel Hard en dat gaat zo nog 5 keer door. Ik haat ze. Ik haat ze echt. Vanaf dag 1 sta ik slaperig achter mijn rolgordijntje te gluren naar mijn nieuwste obsessie. Het is nu een week bezig en de eerste dag durfde ik nog niets naar ze te roepen. Ik ben niet zo'n roeperd en ik had mijn lenzen nog niet in, dus ik was heel bang dat ik langs ze heen zou kijken en dat zou naast sneu ook heel lelijk staan. Toen vriendin H. bij mij bleef logeren en ik ook van onder haar dekens een flinke zucht gevolgd door een "Jezus!" hoorde, besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en durfde ik zowaar wat te roepen. Met overslaande slaapstem riep ik "Ja uh! Zouden jullie wat zachter willen doen, het is dus echt niet leuk namelijk. En dit is al de tweede dag!" Ik vond het erg gewaagd en keek vriendin H. trots aan, die haar goedkeuring gaf.
Dag 3 stonden ze er weer. Ze riepen nu weer gewoon Heel Hard "Hoi!" naar elkaar maar deden toen van "Ssssssssst" waardoor mijn wenkbrauwen mijn haargrens bereikten en ik uit pure frustratie mijn tanden in mijn bedrand zette. Had ik al verteld dat ik ze haat? Echt. Dag 4, 5, en 6 gingen hetzelfde maar sinds vanochtend praten ze weer gewoon weer heel normaal. Hard en alles eindigend op een vraagteken. Boos sla ik mijn dekbed weg, besef op tijd dat het enige wat ik draag in bed niet veel is en trek een shirt aan. Rolgordijn omhoog, ik kijk recht in de ogen van de 6 brugwuppen (allemaal, alle 6 tegelijk!). Tenminste, dat denk ik, want mijn lenzen heb ik nog niet in. Maar mijn zicht is goed genoeg om te zien dat een van de brugwuppen iets uit onze tuin plukt. Woedend ben ik. Niet zozeer vanwege het takje wat ze meenam, maar gewoon. Het is wel onze tuin ja!
Morgenochtend sta ik om 10 voor 8 buiten. Opgemaakt, in mijn hipste uitgaanskleren, mijn haren mooi quasi nonchalant en mijn lenzen in. Ik zal ze vriendelijk verzoeken om een andere plek uit te zoeken om elkaar te ontmoeten. Want ik snap best dat het heel eng is om alleen naar school te fietsen.